( آيهء 146 ) ( أَتُتْرَكُونَ فِى مَا ههُنَآ ءَامِنِينَ ) تفسير : بعد از اظهار اين كه از شما اجرى نمىخواهم كه موجب تهمت باشد ، زبان به موعظه و نصيحت گشوده فرمود : آيا ( گمان مىكنيد ) كه واگذاشته خواهيد شد ( استفهام براى انكار است ) ؛ يعنى شما را در آنچه هستيد از نعمت‌هاى دنيا مانند منازل با نزهت و مساكن پرنعمت نخواهند گذاشت در حالتى كه ايمن باشيد از آفات ؟ ( آيهء 147 و 148 ) ( فِى جَنتٍ وَ عُيُونٍ * وَ زُرُوعٍ وَ نَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ ) لغت : طلع هضيم برخى گفته‌اند به معنى ميوهء تازه رسيدهء نرم است . پس آن نعمت‌ها را تفسير فرمايد : تفسير : در بوستان‌هاى پر از اشجار و چشمه‌هاى آب . بعضى از مفسّران گفته‌اند : مراد از عيون چاه‌هاى پر از آب سرد و خنك است ؛ زيرا قوم ثمود را چشمه نبوده است . و كشتزارها و نخلستان‌هايى كه شكوفه‌هاى درختان آن لطيف و نازك و نرم است . ابن عباس گويد : مراد از طلع خرمايى است كه خيلى لطيف است . نكته : ذكر نخل با آن كه « جنّات » شامل آن است به جهت فضل آن باشد بر ساير درختان . يا مراد از جنّات باغستان‌هاى غير خرما بوده باشد . حاصل آن كه حضرت صالح عليه السلام آگاه ساخت آنها را به نعمت‌هاى الهى و فرمود : شما مرفّه الحال و با وسعت و نعمت هستيد و از منعم خود غافليد . ( آيهء 149 و 150 ) ( وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا فرِهِينَ * فَاتَّقُواْ اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ )